– Chiharu Shiota

9 11 2015

Δυο βάρκες κάτω από την κόκκινη
βροχή με τα κλειδιά / δυο χέρια που
απλώνονται στη βροχή της μνήμης

Στα πλαίσια του αφιερώματος στην 56ης Μπιενάλε της Βενετίας που παρουσιάζεται κάθε Τρίτη στη Γκαλερί Μαρνέρη, αύριο Τρίτη 10 Νοεμβρίου θα κάνουμε μια αρκετά εκτενή αναφορά στην Chiharu Shiota, στο έργο της Μπιενάλε, αλλά και σε πολλά παλαιότερα έργα της που εκφράζουν με ποιητικό τρόπο τον στοχασμό πάνω στις έννοιες της μνήμης, του θανάτου, της εμπειρίας και του συναισθήματος. Μέχρι τότε αξίζει να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε ένα από τα πιο υποβλητικά και ποιητικά έργα της φετινής διοργάνωσης, το έργο “The Key in the hand”, μια εντυπωσιακή εγκατάσταση της Chiharu Shiota που αποτελεί την εθνική συμμετοχή της Ιαπωνίας.

 

Μπαίνοντας στο χώρο του ιαπωνικού περιπτέρου τα μάτια σου τυλίγονται απότομα από ένα σύννεφο αιματόχρωμου κόκκινου που αιωρείται σε όλο τον χώρο, πάνω από δυο μεγάλα, ξύλινα σκαριά. Το σοκ της πρώτης εντύπωσης ακολουθεί μια αργή περιήγηση στο χώρο που φαίνεται να μην έχει τέλος.  Χωρίς να το συνειδητοποιεί ο επισκέπτης περιφέρεται σχεδόν τελετουργικά υπνωτισμένος κάτω από αυτή την κόκκινη βροχή. Άλλοτε τραβά φωτογραφίες σε μια προσπάθεια να συλλάβει με τον φακό της μηχανής αυτή την παράξενη ποιητική αίσθηση που βιώνει, άλλοτε απλώς παρατηρεί τις βάρκες, τα κλειδιά και το κόκκινο νήμα.

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ

Τα κλειδιά φυλάνε κάτι πολύτιμο. Κλειδώνουν ένα συρτάρι που έχει μέσα γράμματα από ένα αγαπημένο πρόσωπο για να διασφαλίσουν την ιδιωτικότητα αυτής της επικοινωνίας. Κλειδώνουν ένα δωμάτιο που έχει μέσα του τις κρυφές ανάσες των στιγμών που κάποιος έχει περάσει. Άλλοτε με ένα αγαπημένο πρόσωπο, άλλοτε παλεύοντας με τις αγωνίες, τις επιθυμίες ή τις σκιές του κακού του εαυτού…. Κλειδώνουν ένα σπίτι που κλείνει μέσα του χαρές και λύπες, στιγμές με όνειρα, αναστολές, διαψεύσεις, ελπίδες. …Τα κλειδιά, με λίγα λόγια, φαίνεται να είναι τα σύμβολα της ανάγκης μας να διαφυλάξουμε κάτι πολύτιμο είτε αυτό έχει υλική υπόσταση, είτε κυρίως όταν κινείται στο χώρο του συναισθήματος, του βιώματος και της μνήμης.

Τα κλειδιά δεν κλείνουν μόνο, αλλά και ανοίγουν. Ανοίγουν πόρτες σε σπίτια και δωμάτια που στεγάζουν για λίγο ή για πάντα τις διαδρομές μας. Ανοίγουν μπαλκονόπορτες και παράθυρα για να μπει μέσα στο δωμάτιο – και μέσα στην ψυχή μας – ο αέρας, όταν οι καταστάσεις είναι ασφυκτικές και μας πνίγουν ή για να μπει λίγο από το μπλε του ουρανού, όταν γίνεται έντονη η ανάγκη για ανοιχτούς ορίζοντες.

Τα κλειδιά μένουν μόνα και άχρηστα όταν αυτό που φύλαγαν δεν έχει πια λόγο ύπαρξης, όταν οι ζωές που στέγαζαν στους χώρους που ασφάλιζαν πορεύονται πια κάπου άλλου. Ακόμα και τότε όμως, φαίνεται να κρατάνε μέσα στο μέταλλο κάτι από αυτό που σηματοδότησαν, γιατί ο χρόνος μπορεί να είναι αμείλικτος, αλλά η μνήμη ίσως και να πορεύεται στο διηνεκές…

Κάθε κλειδί κουβαλάει μέσα του τις αναφορές στις πολύτιμες εμπειρίες της διαδρομής των ανθρώπων. Οι άνθρωποι από όλο τον κόσμο που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Shiota και της έστειλαν τα κλειδιά τους συχνά τα συνόδευαν με ένα μικρό κείμενο που περιέγραφε όλα όσα σήμαινε το κάθε κλειδί για αυτούς. Έτσι, χωρίς πολλές φορές να τους γνωρίζει προσωπικά, η Shiota αποκτούσε ένα είδος επικοινωνίας με αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους, ακόμα κι αν αυτή η επικοινωνία γινόταν σε συμβολικό επίπεδο και με ελλειπτικό τρόπο.

_MG_7639

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ

Καθώς τα κλειδιά συνδέονται μεταξύ τους με το νήμα επιτυγχάνεται ένα είδος συμβολικής επικοινωνίας και επαφής όχι με τη φυσική και σωματική παρουσία των ανθρώπων, αλλά με τις πολύτιμες εμπειρίες που κουβαλούν στη μνήμη τους, έτσι όπως συμπυκνώνονται και συμβολοποιούνται μέσω του κλειδιού.

Το νήμα είναι αιματόχρωμο κόκκινο. Το αίμα παραπέμπει βέβαια στο θάνατο και την απώλεια – ας μην ξεχνάμε ότι την αφορμή για το έργο έδωσαν οι καταστροφικοί σεισμοί και το τσουνάμι που ακολούθησε στην Ιαπωνία του 2011, με τη συνακόλουθη απώλεια χιλιάδων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ήταν πολλοί συγγενείς και φίλοι της Shiota -.Όμως το αίμα συνδέεται και με τη ζωτική ενέργεια που διαπερνά το σώμα και το κάνει να ζει, συνδέεται επίσης με το συναίσθημα και το πάθος για ζωή.

Το κόκκινο του νήματος αναφέρεται επομένως ταυτόχρονα στη ζωή και το θάνατο, την απώλεια και την ελπίδα…

 


 

Το αφιέρωμα στην 56η Μπιενάλε της Βενετίας αποτελείται από επτά διαλέξεις που άρχισαν την Τρίτη 3/11/2015  και θα πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη 19:00-21:00, στη Γκαλερί Μαρνέρη, στην Ακρόπολη.

Ημερομηνίες διαλέξεων: 3, 10, 17 και 24 Νοεμβρίου, 1, 8 και 15 Δεκεμβρίου 2015

Για λεπτομέρειες συμμετοχής επικοινωνήστε με την Γκαλερί Μαρνέρη
Λεμπέση 5-7 και Πορίνου, Ακρόπολη
Τηλ: 2108619488 / email:info@elenimarneri.com
Τρίτη, Πέμπτη & Παρασκευή: 11:00-20:00
Τετάρτη & Σάββατο: 10:00-16:00

Advertisements




– Sean Scully – Sea Land

3 11 2015

Με αφορμή την εξαιρετική έκθεση του Sean Scully που πραγματοποιείται στο υπέροχο Palazzo Falier στη Βενετία, στην οποία θα αναφερθούμε στο αφιέρωμα στη 56η Μπιενάλε της Βενετίας που αρχίζει σήμερα Τρίτη 3 Νοεμβρίου, αναδημοσιεύω κάποια αποσπάσματα από συνεντεύξεις του καλλιτέχνη, στα οποία μιλά για τον ρόλο της τέχνης στην κοινωνία και για τη σχέση της αφηρημένης ζωγραφικής με τον κόσμο.

«Με τη ζωγραφική έχεις τη δυνατότητα να πραγματοποιήσεις πράγματα  που δεν μπορείς να κάνεις με άλλο τρόπο. Με ένα ζωγραφικό έργο μπορείς να βάλεις μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο εμπειρίες, αφηγήσεις, συναισθήματα, ποίηση, ιδέες, σκέψεις, χρόνο, αναφορές…. όλα αυτά μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο….. Η ζωγραφική έχει τη μοναδική δυνατότητα να σταματά το χρόνο και να συμπυκνώνει συναισθήματα και εμπειρίες».

«Μου είναι αδιανόητο να δεχτώ ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς την επιθυμία τους για κάτι που είναι υψηλό, για κάτι που τους ταξιδεύει, κάτι που μπορεί να τους βγάλει από την κοινοτοπία της καθημερινότητας».

«Η γλώσσα που χρησιμοποιώ είναι η γλώσσα του σύγχρονου κόσμου, μια γλώσσα που μπορείς να την βρεις οπουδήποτε, ακόμη και στην οθόνη του υπολογιστή τα πράγματα διατάσσονται σε γραμμές, στήλες και αράδες – είναι μια απλή γεωμετρική διάταξη. Όταν είμαι στο μετρό, στη Νέα Υόρκη και κοιτάζω προς τα κάτω, τα πάντα επαναλαμβάνονται. Είναι ένας τρόπος να τοποθετείς τα πράγματα μαζί κι εγώ αυτό κάνω στους πίνακες μου, τοποθετώ τα πράγματα μαζί. Με αυτή την έννοια τα έργα μου βρίσκονται σε απόλυτη συμφωνία με τον σύγχρονο κόσμο, έτσι οι άνθρωποι μπαίνουν μέσα τους με φυσικότητα. Είναι αφηρημένα έργα και διακατέχονται από έντονο λυρισμό. Αλλά σου θυμίζουν πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο, σου θυμίζουν την διάταξη του κόσμου».

Το αφιέρωμα στην 56η Μπιενάλε της Βενετίας αποτελείται από επτά διαλέξεις που αρχίζουν την Τρίτη 3/11/2015  και θα πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη 19:00-21:00, στη Γκαλερί Μαρνέρη, στην Ακρόπολη.

Ημερομηνίες διαλέξεων: 3, 10, 17 και 24 Νοεμβρίου, 1, 8 και 15 Δεκεμβρίου 2015

Για λεπτομέρειες συμμετοχής επικοινωνήστε με την Γκαλερί Μαρνέρη
Λεμπέση 5-7 και Πορίνου, Ακρόπολη
Τηλ: 2108619488 / email:info@elenimarneri.com
Τρίτη, Πέμπτη & Παρασκευή: 11:00-20:00
Τετάρτη & Σάββατο: 10:00-16:00





– Η 56η Μπιενάλε της Βενετίας – Νέος κύκλος διαλέξεων στη Γκαλερί Μαρνέρη

26 10 2015

large__AVZ6411_DS

Την επόμενη εβδομάδα αρχίζει ένας νέος κύκλος διαλέξεων με θέμα την φετινή Μπιενάλε της Βενετίας.

Πρόκειται για την 56η διοργάνωση του θεσμού, που μετράει 120 χρόνια ζωής και που μας παρέχει τη δυνατότητα, κάθε δυο χρόνια να παρατηρούμε το φαινόμενο της καλλιτεχνικής δημιουργίας σε όλο τον κόσμο έτσι όπως παρουσιάζεται στη μεγάλη αυτή συνάντηση της παγκόσμιας τέχνης. Read the rest of this entry »





– Τα πορτραίτα Φαγιούμ στην Γκαλερί Μαρνέρη

25 05 2015

Την ερχόμενη Πέμπτη 28 Μαΐου ολοκληρώνουμε τον ετήσιο κύκλο διαλέξεων Ιστορίας Τέχνης στην Γκαλερί Μαρνέρη με μια εορταστική διάλεξη για τα πορτραίτα Φαγιούμ.

Μια βραδιά με εικόνα, ποίηση και μουσική για την ενδοχώρα του βλέμματος και την πλωτινική θέαση του Ενός.

Read the rest of this entry »





– Νύχτες Νόστιμες

16 03 2015

Στην el.marneri galerie, ο Δημήτρης Κοροβέσης και ο Μιχάλης Κλαπάκης, παρουσιάζουν αυτόν τον καιρό την περφόρμανς με τίτλο “Νύχτες Νόστιμες“. Σε ένα σκηνικό κουζίνας, πλαισιωμένο από την ζωγραφική δουλειά “Πιρουνιές ζωής” του Δημήτρη Κοροβέση («ψάχνω για εικόνες, οι λέξεις δεν μου φτάνουν…») και βασισμένο σε μια μουσική ιδέα του Μιχάλη Κλαπάκη («τον ήχο μου ψάχνω, τι είναι τι δεν είναι; ποιος τον ακούει;») εκτυλίσσεται μια αναπάντεχη περφόρμανς (ουσιαστικά ένα θεατρικό δρώμενο) με μεστό λόγο, δραματουργική και σκηνοθετική αρτιότητα και βεβαίως χιούμορ. Με απλές πρώτες ύλες φθάνουμε σε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα (όπως δηλαδή στο καλό θέατρο ή την καλή κουζίνα), εν προκειμένω μια φρουτοσαλάτα!

Οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις είναι της Ελένης Γεωργοπούλου.

Πως ησυχάζεις μια ρέουσα γλώσσα;
Με την σιωπή δεν την σταματάς,
Φωνάζοντας δεν την τρομάζεις,
Την χαϊδεύεις, μ’ αυτή γυρνά και σε πληγώνει.

*

Δείτε πληροφορίες στο σάιτ της el.marneri galerie





– Caravaggio – Το φως

3 03 2015

Με αφορμή τα μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης που πραγματοποιώ στη Γκαλερί Μαρνέρη, δημοσιεύω μια μικρή αναφορά στον τρόπο που λειτουργεί το φως στα έργα του Caravaggio και στην ομώνυμη ταινία του Derek Jarman, θέματα με τα οποία θα ασχοληθούμε μεταξύ άλλων στη συνάντηση της ερχόμενης Πέμπτης 5 Μαρτίου.

car 5

Στο έργο του Λομβαρδού ζωγράφου το φως παίζει κυρίαρχο ρόλο στο πλάσιμο των μορφών και των αντικείμενων, στη συγκρότηση της ατμόσφαιρας του χώρου και στην ανάδειξη της δραματικότητας των επεισοδίων. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων οι σκηνές λαμβάνουν χώρα σε υποφωτισμένους εσωτερικούς χώρους, μακριά από το φως της ημέρας, χώρους που δημιουργούν την αίσθηση κλειστού καταφυγίου. Ακραία συναισθήματα ενοικούν σε αυτούς τους χώρους: μοναξιά, περισυλλογή και προσδοκία, αλλά και έκπληξη, δραματική εξέλιξη και απροσδόκητη ανατροπή (εικ. 3-4).

car 4

Read the rest of this entry »





– ΕΠΕΚΕΙΝΑ: τελευταίες ξεναγήσεις

11 02 2015

epekeina_02_0

Υπάρχουν ακόμα λίγες θέσεις για τις δύο τελευταίες επισκέψεις/ξεναγήσεις στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» που παρουσιάζεται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Μέγαρο Σταθάτου) και τελειώνει την ερχόμενη Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015. Εκεί, ανάμεσα σε θαυμάσια έργα τέχνης θα έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με τις αντιλήψεις που σχετίζονται με τον Ομηρικό, τον Βακχικό-Ορφικό και τον Πλατωνικό Άδη και να θαυμάσουμε κάποια από τα ωραιότερα αντικείμενα της παγκόσμιας εικονογραφίας που απεικονίζουν τη στιγμή του θανάτου και το τελετουργικό της κηδείας.

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015, απόγευμα (στο πλαίσιο του κύκλου διαλέξεων «Το δρασκέλισμα του αγνώστου στην αρχαία ελληνική τέχνη», του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης)

Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2015, μεσημέρι (στο πλαίσιο των elmarneri seminars)

Για συμμετοχή στις ξεναγήσεις στις 8/2/2015, επικοινωνήστε με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (τηλεφωνικά στο 210 7228321-3 [εσωτ. 116 ή 125] ή ηλεκτρονικά στο lectures@cycladic.gr)

Για συμμετοχή στις ξεναγήσεις στις 2 και 14/2/2015 επικοινωνήστε με την Γκαλερί Μαρνέρη (τηλεφωνικά στο 210 8619488 ή ηλεκτρονικά στο info@elenimarneri.com  ή στο info@elmarnerneriseminars.com