– Η εξαιρετική έκθεση της Ελένης Ζούνη «τρόπος του λέγειν» τελειώνει

27 02 2016

Το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016 ( 11:00 – 15:00) ολοκλήρώνεται η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση της Ελένης Ζούνη στη Μέδουσα (Ξενοκράτους 7, Αθήνα). Αν δεν την έχετε δει ακόμα, μην τη χάσετε.

Top.bmpΣτα έργα της Ζούνη η σιωπή του στοχασμού εναλλάσσεται με τις εκρήξεις των συναισθημάτων.

Το χέρι ψηλαφεί τη μορφολογία του σύμπαντος και αναγνωρίζει τους ρυθμούς που το διέπουν. Απλώνεται στο χαρτί με αδημονία και επιμονή, σε μια προσπάθεια αναγνώρισης και ταύτισης με τους ρυθμούς που διέπουν συνειδητά ή ασυνείδητα την ίδια τη ζωή. Οι γραφές πυκνώνουν, οργανώνονται τελετουργικά και επίμονα, γίνονται κώδικες σημείων, συνδυάζονται με άλλους κώδικες, μεταλλάσσονται σε αμοιβάδες, πρωτογενείς μορφές ζωής και ανάπτυξης, περιδινίζονται σε αναπτύξεις του απρόβλεπτου και του φαινομενικά τυχαίου, μεταμορφώνονται σε μήτρες δημιουργικής ενέργειας και φιλοσοφικών διαπιστώσεων, γίνονται συστήματα σημείων, γραφές και κώδικες επικοινωνίας.

Αυτή η αμφίδρομη αιώρηση ανάμεσα στην πειθαρχία του κώδικα σημείων, που είναι η  γραφή,  και την απελευθερωτική δυνατότητα να συλλαμβάνεις στιγμιαία την εικόνα του κόσμου, που είναι το σχέδιο, αποκτά στα έργα της Ζούνη μια ομορφιά κοσμικών διαστάσεων και σιωπηλής τραγικότητας. ΤραγικότηTop-001τας με την έννοια της συνειδητοποίησης της μοίρας του ανθρώπου να προσπαθεί να ισορροπεί ανάμεσα σ’ αυτές τις διαφορετικές τάσεις που συγκροτούν τη ζωή του: το ιδιωτικό και το δημόσιο, την πειθαρχία και την απελευθέρωση, το βίωμα του εφήμερου ανθρώπινου παρόντος και το μερτικό στην αιωνιότητα του κόσμου.

Οι γραφές της Ζούνη διερευνούν σχέσεις, οργανώνονται σε ρυθμικές επαναλήψεις, εκρήγνυνται σε αιωρήσεις στο σύμπαν και στο χρόνο, προσγειώνονται σε πεδία στοχασμού και αναπόλησης.

Είναι κατά βάση συναισθηματικά φορτισμένοι στοχασμοί που απελευθερώνουν διαδρομές αιωρήσεων στους ρυθμούς του χρόνου και του χώρου που η ίδια η γραφή ορίζει και ιχνηλατεί.





FACEWALL / The real book

28 06 2012

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΤΣΑ

Το FACEWALL είναι η αναδρομική έκθεση των ζωγραφικών έργων του Αντώνη Λίτσα. Για τέσσερις μέρες όλοι οι τοίχοι του εργαστηρίου γεμίζουν με πρόσωπα. Κάθε πρόσωπο και μια στιγμή της ζωής με το χρώμα και τις πινελιές να τους δίνουν μορφή και υπόσταση.  Ο εαυτός και οι άλλοι, μόνοι και μαζί, κρεμασμένα τελάρα στους τοίχους, κρεμασμένες σελίδες από το ημερολόγιο της ζωής που η τέχνη αποτυπώνει σε πείσμα του χρόνου που αμείλικτα γυρεύει να τις κάνει παρελθόν.

Στον ένα τοίχο ο ‘εαυτός’ προσπαθεί να συγκροτήσει την εικόνα της ταυτότητάς του. Χρωματικές εκρήξεις παρακολουθούν την ένταση των συναισθημάτων. Παραμορφώσεις της φιγούρας αποτυπώνουν με αγωνιώδη τρόπο την αρνητική επενέργεια του αντικειμενικού περίγυρου πάνω στο υποκείμενο. Κλειστές φόρμες και γεωμετρικά σχήματα οργανώνουν και δομούν τον εαυτό και την εικόνα του. Τεθλασμένες παχιές γραμμές υποβάλλουν διαδρομές με ανασχέσεις, επιστροφές και επανεκκινήσεις. Μοτοσικλέτες γίνονται οχήματα απελευθέρωσης σε τεταμένες διαδρομές  ταχύτητας και ισορροπίας… Read the rest of this entry »





ALBRECHT DÜRER

21 05 2012

Σαν σήμερα, 21 Μαΐου του 1471, γεννήθηκε ο Άλμπρεχτ Ντύρερ.

Ας τον θυμηθούμε βλέποντας τον Λαγό, ένα μικρό έργο (25×23 εκατοστά) που βρίσκεται στην Albertina της Βιέννης, έλασσον σε ότι αφορά το μέγεθος και το θέμα του, αλλά μείζον σε σχέση με την συγκίνηση που προκαλεί η εξαιρετική ζωγραφική επεξεργασία του.

Ζωγραφίστηκε το 1502, στο εργαστήριο του ζωγράφου, το παράθυρο του οποίου απεικονίζεται στην κυρτή επιφάνεια του ματιού του ζώου (!) και απεικονίζει έναν καθιστό λαγό. Είναι δουλεμένο με ακουαρέλα και γκουάς. Την αρχική απόδοση με τους απαλούς καστανούς τόνους της ακουαρέλας έρχονται να συνοδεύσουν φωτεινότεροι και σκοτεινότεροι τόνοι, που αξιοποιούν τις ιδιότητες των υλικών (αδιαφανής στερεότητα του γκουάς και υδαρής, διάφανη ρευστότητα της ακουαρέλας) αποδίδοντας με εξαιρετικό τρόπο το χάδι του φωτός που έρχεται από αριστερά, απλώνεται πάνω στο τρίχωμα του ζώου, και παιγνιδίζει με τους ποικίλους ρυθμούς που δημιουργούν οι διαφορετικές κατευθύνσεις και τα μήκη των τριχών του λαγού.

Το σώμα του ζώου βρίσκεται σε κομψή ισορροπία ανάμεσα στη χαλαρότητα και την εγρήγορση, στοιχείο που απηχεί το θεωρητικό πλαίσιο της εποχής και το ενδιαφέρον για την προσπάθεια του ανθρώπου να ισορροπήσει ανάμεσα στη Vita Activa (δραστήρια, ενεργητική ζωή στραμμένη στις υλικές απολαύσεις) και την Vita Contemplativa (στοχαστική ζωή, επικεντρωμένη στην πνευματική αναζήτηση).





– Νικολέττα Στάικου: 11.968

1 04 2012

Νικολέττα Στάικου:  11.968

Την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012 παραβρέθηκα σε μια παρουσίαση που έκανε η Νικολέττα Στάικου στο Κολλέγιο Βακαλό. Παρουσίασε την εμπειρία της από τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο Chelsea, στο Λονδίνο και ένα μέρος των εργασιών που περιλάμβαναν. Η Νικολέττα υπήρξε σπουδάστριά μου παλιότερα και είχα τη χαρά να έχω μια μακρόχρονη και πολύ ουσιώδη εκπαιδευτική συνεργασία μαζί της που εξελίχτηκε σε αμοιβαία, φιλική αλληλοεκτίμηση και θα ήθελα να σας παρουσιάσω ένα μέρος της δουλείας της.

Το γενικό θέμα του project είναι η έννοια της ελευθερίας, ο τίτλος του είναι ways to escape / freedom. Το συγκεκριμένο έργο με το οποίο ασχολούμαι εδώ λέγεται 11.968 και αποτελεί ένα μέρος αυτού του project.

Read the rest of this entry »





– Theo Angelopoulos: A tribute

7 02 2012

Theo Angelopoulos left us some days ago, but it seems that only his physical presence has passed away. His films will always be here, continuing to reveal the inner dialectics of our existence. In Angelopoulos’ cinema, the landscapes of Greece join the neighbourhoods of the world and offer ground for universal symbolism, haunted by the presence of the people whose deeds and desires clash with the inevitable hopelessness of their fulfilment.

In an Angelopoulos’ film, the story evolves on the borderline, where presence and absence, need and desire, time and place, individual and collective, emotion and conscience, meet, collide and coexist in a silent or a melodic way. Its beauty and power come from the universality of these encounters.

Read the rest of this entry »





– ‘Ο Σκεπτόμενος/Το άγγιγμα’ Η νέα έκθεση της Ελένης Ζούνη

29 01 2012


Εγκαινιάστηκε την περασμένη Πέμπτη, στη Μέδουσα, η έκθεση με τη νέα δουλειά της Ελένης Ζούνη.
Πρόκειται για δυο ενότητες φαινομενικά χωριστές, αλλά ουσιαστικά αλληλένδετα δεμένες, καθώς το άγγιγμα πυροδοτεί αναπόφευκτα το στοχασμό για την ίδια την πράξη και ο στοχασμός με τη σειρά του ανατροφοδοτεί την ανάγκη για το άγγιγμα. Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Χρήστος Χαρίσης

23 12 2010

Χ. ΧαρίσηςΣτις εικόνες του Χρήστου Χαρίση το σώμα από φορέας νοήματος που σηματοδοτείται από την ένταση ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία γίνεται τώρα ένα προσλαμβάνον αισθητήριο. Ένα μάτι που κυκλοφορεί στα αστικά τοπία καταγράφοντας με διαθλαστικές αυξομειώσεις τις εικόνες της καθημερινής εμπειρίας. Αγκιστρώνεται στο φευγαλέο ή το ασήμαντο και του προσδίδει ένα δονούμενο ειδικό βάρος που μετατρέπει την οπτική σε εμπειρία: Η λάμψη των φώτων, η θαμπάδα των μαλλιών, η υγρασία της βροχής ή το σκοτάδι τις νύχτας σταματούν για λίγο το χρόνο και βαθαίνουν το νόημά του. Γίνονται υποσχέσεις και ανασχέσεις, δυνατές παρουσίες και ηχηρές απουσίες, αναγκαίες χαρές και αναπόδραστες λύπες που συγκροτούν τις ψηφίδες μιας καθημερινής ημερολογιακής διαδρομής που από καταγραφή του ματιού γίνεται θαλπωρή της μνήμης.

***

Read the rest of this entry »