– Η εξαιρετική έκθεση της Ελένης Ζούνη «τρόπος του λέγειν» τελειώνει

27 02 2016

Το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016 ( 11:00 – 15:00) ολοκλήρώνεται η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση της Ελένης Ζούνη στη Μέδουσα (Ξενοκράτους 7, Αθήνα). Αν δεν την έχετε δει ακόμα, μην τη χάσετε.

Top.bmpΣτα έργα της Ζούνη η σιωπή του στοχασμού εναλλάσσεται με τις εκρήξεις των συναισθημάτων.

Το χέρι ψηλαφεί τη μορφολογία του σύμπαντος και αναγνωρίζει τους ρυθμούς που το διέπουν. Απλώνεται στο χαρτί με αδημονία και επιμονή, σε μια προσπάθεια αναγνώρισης και ταύτισης με τους ρυθμούς που διέπουν συνειδητά ή ασυνείδητα την ίδια τη ζωή. Οι γραφές πυκνώνουν, οργανώνονται τελετουργικά και επίμονα, γίνονται κώδικες σημείων, συνδυάζονται με άλλους κώδικες, μεταλλάσσονται σε αμοιβάδες, πρωτογενείς μορφές ζωής και ανάπτυξης, περιδινίζονται σε αναπτύξεις του απρόβλεπτου και του φαινομενικά τυχαίου, μεταμορφώνονται σε μήτρες δημιουργικής ενέργειας και φιλοσοφικών διαπιστώσεων, γίνονται συστήματα σημείων, γραφές και κώδικες επικοινωνίας.

Αυτή η αμφίδρομη αιώρηση ανάμεσα στην πειθαρχία του κώδικα σημείων, που είναι η  γραφή,  και την απελευθερωτική δυνατότητα να συλλαμβάνεις στιγμιαία την εικόνα του κόσμου, που είναι το σχέδιο, αποκτά στα έργα της Ζούνη μια ομορφιά κοσμικών διαστάσεων και σιωπηλής τραγικότητας. ΤραγικότηTop-001τας με την έννοια της συνειδητοποίησης της μοίρας του ανθρώπου να προσπαθεί να ισορροπεί ανάμεσα σ’ αυτές τις διαφορετικές τάσεις που συγκροτούν τη ζωή του: το ιδιωτικό και το δημόσιο, την πειθαρχία και την απελευθέρωση, το βίωμα του εφήμερου ανθρώπινου παρόντος και το μερτικό στην αιωνιότητα του κόσμου.

Οι γραφές της Ζούνη διερευνούν σχέσεις, οργανώνονται σε ρυθμικές επαναλήψεις, εκρήγνυνται σε αιωρήσεις στο σύμπαν και στο χρόνο, προσγειώνονται σε πεδία στοχασμού και αναπόλησης.

Είναι κατά βάση συναισθηματικά φορτισμένοι στοχασμοί που απελευθερώνουν διαδρομές αιωρήσεων στους ρυθμούς του χρόνου και του χώρου που η ίδια η γραφή ορίζει και ιχνηλατεί.





FACEWALL / The real book

28 06 2012

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΤΣΑ

Το FACEWALL είναι η αναδρομική έκθεση των ζωγραφικών έργων του Αντώνη Λίτσα. Για τέσσερις μέρες όλοι οι τοίχοι του εργαστηρίου γεμίζουν με πρόσωπα. Κάθε πρόσωπο και μια στιγμή της ζωής με το χρώμα και τις πινελιές να τους δίνουν μορφή και υπόσταση.  Ο εαυτός και οι άλλοι, μόνοι και μαζί, κρεμασμένα τελάρα στους τοίχους, κρεμασμένες σελίδες από το ημερολόγιο της ζωής που η τέχνη αποτυπώνει σε πείσμα του χρόνου που αμείλικτα γυρεύει να τις κάνει παρελθόν.

Στον ένα τοίχο ο ‘εαυτός’ προσπαθεί να συγκροτήσει την εικόνα της ταυτότητάς του. Χρωματικές εκρήξεις παρακολουθούν την ένταση των συναισθημάτων. Παραμορφώσεις της φιγούρας αποτυπώνουν με αγωνιώδη τρόπο την αρνητική επενέργεια του αντικειμενικού περίγυρου πάνω στο υποκείμενο. Κλειστές φόρμες και γεωμετρικά σχήματα οργανώνουν και δομούν τον εαυτό και την εικόνα του. Τεθλασμένες παχιές γραμμές υποβάλλουν διαδρομές με ανασχέσεις, επιστροφές και επανεκκινήσεις. Μοτοσικλέτες γίνονται οχήματα απελευθέρωσης σε τεταμένες διαδρομές  ταχύτητας και ισορροπίας… Read the rest of this entry »





ALBRECHT DÜRER

21 05 2012

Σαν σήμερα, 21 Μαΐου του 1471, γεννήθηκε ο Άλμπρεχτ Ντύρερ.

Ας τον θυμηθούμε βλέποντας τον Λαγό, ένα μικρό έργο (25×23 εκατοστά) που βρίσκεται στην Albertina της Βιέννης, έλασσον σε ότι αφορά το μέγεθος και το θέμα του, αλλά μείζον σε σχέση με την συγκίνηση που προκαλεί η εξαιρετική ζωγραφική επεξεργασία του.

Ζωγραφίστηκε το 1502, στο εργαστήριο του ζωγράφου, το παράθυρο του οποίου απεικονίζεται στην κυρτή επιφάνεια του ματιού του ζώου (!) και απεικονίζει έναν καθιστό λαγό. Είναι δουλεμένο με ακουαρέλα και γκουάς. Την αρχική απόδοση με τους απαλούς καστανούς τόνους της ακουαρέλας έρχονται να συνοδεύσουν φωτεινότεροι και σκοτεινότεροι τόνοι, που αξιοποιούν τις ιδιότητες των υλικών (αδιαφανής στερεότητα του γκουάς και υδαρής, διάφανη ρευστότητα της ακουαρέλας) αποδίδοντας με εξαιρετικό τρόπο το χάδι του φωτός που έρχεται από αριστερά, απλώνεται πάνω στο τρίχωμα του ζώου, και παιγνιδίζει με τους ποικίλους ρυθμούς που δημιουργούν οι διαφορετικές κατευθύνσεις και τα μήκη των τριχών του λαγού.

Το σώμα του ζώου βρίσκεται σε κομψή ισορροπία ανάμεσα στη χαλαρότητα και την εγρήγορση, στοιχείο που απηχεί το θεωρητικό πλαίσιο της εποχής και το ενδιαφέρον για την προσπάθεια του ανθρώπου να ισορροπήσει ανάμεσα στη Vita Activa (δραστήρια, ενεργητική ζωή στραμμένη στις υλικές απολαύσεις) και την Vita Contemplativa (στοχαστική ζωή, επικεντρωμένη στην πνευματική αναζήτηση).





– Νικολέττα Στάικου: 11.968

1 04 2012

Νικολέττα Στάικου:  11.968

Την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012 παραβρέθηκα σε μια παρουσίαση που έκανε η Νικολέττα Στάικου στο Κολλέγιο Βακαλό. Παρουσίασε την εμπειρία της από τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο Chelsea, στο Λονδίνο και ένα μέρος των εργασιών που περιλάμβαναν. Η Νικολέττα υπήρξε σπουδάστριά μου παλιότερα και είχα τη χαρά να έχω μια μακρόχρονη και πολύ ουσιώδη εκπαιδευτική συνεργασία μαζί της που εξελίχτηκε σε αμοιβαία, φιλική αλληλοεκτίμηση και θα ήθελα να σας παρουσιάσω ένα μέρος της δουλείας της.

Το γενικό θέμα του project είναι η έννοια της ελευθερίας, ο τίτλος του είναι ways to escape / freedom. Το συγκεκριμένο έργο με το οποίο ασχολούμαι εδώ λέγεται 11.968 και αποτελεί ένα μέρος αυτού του project.

Read the rest of this entry »





– Theo Angelopoulos: A tribute

7 02 2012

Theo Angelopoulos left us some days ago, but it seems that only his physical presence has passed away. His films will always be here, continuing to reveal the inner dialectics of our existence. In Angelopoulos’ cinema, the landscapes of Greece join the neighbourhoods of the world and offer ground for universal symbolism, haunted by the presence of the people whose deeds and desires clash with the inevitable hopelessness of their fulfilment.

In an Angelopoulos’ film, the story evolves on the borderline, where presence and absence, need and desire, time and place, individual and collective, emotion and conscience, meet, collide and coexist in a silent or a melodic way. Its beauty and power come from the universality of these encounters.

Read the rest of this entry »





– ‘Ο Σκεπτόμενος/Το άγγιγμα’ Η νέα έκθεση της Ελένης Ζούνη

29 01 2012


Εγκαινιάστηκε την περασμένη Πέμπτη, στη Μέδουσα, η έκθεση με τη νέα δουλειά της Ελένης Ζούνη.
Πρόκειται για δυο ενότητες φαινομενικά χωριστές, αλλά ουσιαστικά αλληλένδετα δεμένες, καθώς το άγγιγμα πυροδοτεί αναπόφευκτα το στοχασμό για την ίδια την πράξη και ο στοχασμός με τη σειρά του ανατροφοδοτεί την ανάγκη για το άγγιγμα. Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Χρήστος Χαρίσης

23 12 2010

Χ. ΧαρίσηςΣτις εικόνες του Χρήστου Χαρίση το σώμα από φορέας νοήματος που σηματοδοτείται από την ένταση ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία γίνεται τώρα ένα προσλαμβάνον αισθητήριο. Ένα μάτι που κυκλοφορεί στα αστικά τοπία καταγράφοντας με διαθλαστικές αυξομειώσεις τις εικόνες της καθημερινής εμπειρίας. Αγκιστρώνεται στο φευγαλέο ή το ασήμαντο και του προσδίδει ένα δονούμενο ειδικό βάρος που μετατρέπει την οπτική σε εμπειρία: Η λάμψη των φώτων, η θαμπάδα των μαλλιών, η υγρασία της βροχής ή το σκοτάδι τις νύχτας σταματούν για λίγο το χρόνο και βαθαίνουν το νόημά του. Γίνονται υποσχέσεις και ανασχέσεις, δυνατές παρουσίες και ηχηρές απουσίες, αναγκαίες χαρές και αναπόδραστες λύπες που συγκροτούν τις ψηφίδες μιας καθημερινής ημερολογιακής διαδρομής που από καταγραφή του ματιού γίνεται θαλπωρή της μνήμης.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Νίκη Παπασπύρου

22 12 2010

Νίκη ΠαπασπύρουΟι φιγούρες της Νίκης Παπασπύρου ξεκινούν από μια εξπρεσιονιστική ανάγκη να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στο υποκειμενικό και το αντικειμενικό, χωρίς να καταφεύγουν στη βιαιότητα των εξπρεσιονιστικών κραυγών ή εκρήξεων. Η μορφή παραμένει δεσπόζουσα σε έναν κατακτημένο  προβολικό χώρο όπου η αμεσότητα της γραφής, η ένταση της ρευστής πινελιάς, οι εξάρσεις του γραφισμού συναντούν τις χρωματικές τονικότητες και τις ματιέρες των σωμάτων, των πραγμάτων και των χώρων και χωνεύουν το μέρος στο όλον πετυχαίνοντας ένα είδος γεφυρώματος, ένα αίσθημα κατακτημένης ολότητας. Ίσως για αυτό ο καραγκιοζοπαίχτης να απολαμβάνει τόσο πολύ τη συντροφιά της φιγούρας του, ίσως για αυτό η κολυμβήτρια να βυθίζεται τόσο ορμητικά χαρούμενη στην αγκαλιά της θάλασσας.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Γιάννης Παπαγιάννης

21 12 2010

Γ. ΠαπαγιάννηςΤα έργα του Γιάννη Παπαγιάννη έχουν πρωταγωνιστές ιστορικά πρόσωπα. Κάθε έργο επικεντρώνεται σε μια τραγική, νιτσεϊκή φιγούρα: ο Έζρα Πάουντ και ο Κολοκοτρώνης, ο Τισιανός και η Σύλβια Πλάθ. Ο χρόνος μιας ολόκληρης ζωής συμπυκνώνεται σε ένα τελάρο που αποτελείται από λέξεις και εικόνες, λόγια, πρόσωπα και γεγονότα. Η απεικόνιση των λεπτομερειών είναι ρεαλιστική, σαν τον τρόπο που παρατηρούμε τα δεδομένα γεγονότα της ζωής. Η σύνθεση του συνόλου είναι ζωγραφική με την έννοια της ζωγραφικής απεικόνισης ενός πυκνού ενιαίου σύμπαντος από ετερόκλητα, πολλές φορές αντιφατικά στοιχεία που συγκροτούν και καθορίζουν το δραματικό περιεχόμενο της ζωής ενός ανθρώπου.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Σταύρος Μπονάτσος

20 12 2010

Σ. ΜπονάτσοςΣτα έργα του Σταύρου Μπονάτσου η αναδιαπραγμευτική ιδιότητα είναι η κυριαρχική δύναμη που μεταπλάθει δεδομένους και προβλέψιμους συσχετισμούς ανάμεσα στα υλικά και τις απεικονίσεις. Τα ζωντανά στοιχεία, που δεν ήταν τελικά παρά ψευδαισθήσεις ζωντανών οργανισμών, αποκόπτονται, αμπαλάρονται, χυτεύονται, ανακατασκευάζονται και ενώ χάνουν την ψευδαισθητική τους φύση γίνονται τα λειτουργικά μέρη ενός ζώντος οργανισμού που ζωντανέυει μέσα από την ειλικρίνεια της κατασκευαστικής του λειτουργίας ως έργο καθαυτό. Αυτή η αναδιαπραγμάτευση εννοιών όπως το αληθινό και το ψευδαισθητικό, το φυσικό και το τεχνητό, το ανθρώπινο και το μηχανικό γίνεται με μαστοριά, ανατρεπτικότητα, αυτοσαρκαστικό χιούμορ και παιδική ευρηματικότητα, οδηγώντας σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μορφοποίηση της ζωντανής εικαστικής ύλης.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Χρήστος Μαρκίδης

19 12 2010

Χ. ΜαρκίδηςΟι μορφές του Χρήστου Μαρκίδη έρχονται από παλιά. Πατούν στέρεα στη βαθιά παράδοση μιας ζωγραφικής που απαντά στα οντολογικά ερωτήματα που θέτει στον εαυτό της με τον τρόπο που επικεντρώνεται στα ίδια της τα μέσα: τη διάταξη της σύνθεσης, την πυκνότητα του χρώματος την ένταση  της χειρονομίας, τις συστολές και διαστολές της φόρμας. Οι μορφές είναι μοναχικές. Αναδιπλώνονται σε περισυλλογή και αναστοχασμό. Αναμετρώνται με το χώρο: άλλοτε αφήνονται σε μια διάχυση μέσα του, άλλοτε τραβάνε μια δυνατή διαχωριστική γραμμή και απομονώνονται από αυτόν. Αναμετρώνται και με τον εαυτό τους: απλώνονται και δοκιμάζουν τα όριά τους, άλλοτε με δυναμικές σίγουρες εκτάσεις κι άλλοτε με διακριτικές ανασχέσεις. Ανθίστανται ή αφήνονται στη φθορά συγκροτώντας ένα υπαρξιακό βύθισμα που απαντά στα ερωτήματα που τίθενται με μέσο την ίδια τη φύση της ζωγραφικής.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Ζανίν Μπάετ

18 12 2010

Ζ. ΜπάετΟι γλυπτικές μορφές της Ζανίν Μπάετ υπερβαίνουν την εφήμερη αναγνωρισιμότητα τους όπως οι λέξεις στο ποίημα της Ελένης Βακαλό, από το οποίο το έργο έλκει την έμπνευσή του και στην οποία είναι αφιερωμένο, υπερβαίνουν την κυριολεκτική τους σημασία και χρήση και γίνονται κάτι πιο βαθύ, πιο καίριο και πιο ουσιώδες. Οι πλαστικές φόρμες γίνονται χορευτικές μορφές καρφωμένες σαν βέλη στο χώμα. Η στέρεη σύνδεση με τον ομφάλιο λώρο που συγκροτείται από τα στοιχεία του τόπου και  τη μνήμη του χρόνου μετουσιώνει αυτό το φτερούγισμα σε ευγενική και περήφανη κίνηση ‘‘χορευτών που ανεμίζουν στην άκρη του βράχου’’.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Κατερίνα Μερτζάνη

17 12 2010

Κ. ΜερτζάνηΗ γοητεία των έργων της Κατερίνας Μερτζάνη προκύπτει από τη λεπταίσθητα επεξεργασμένη αμφισημία των στοιχείων που τα συγκροτούν: το ωραίο και το άσχημο τείνουν να χάσουν την κανονιστική τους βεβαιότητα. Οι εγκέφαλοι έχουν υλική υπόσταση, φθείρονται και καταστρέφονται, αλλά είναι ταυτόχρονα και ο συλλαμβάνων νους που συγκροτεί την άϋλη αλήθεια μέσα μας. Το όπλο και το χέρι του πιθήκου είναι απειλές, μάλλον ανδρικές, αλλά ταυτόχρονα είναι ζωγραφισμένα με την ευαίσθητη, μάλλον γυναικεία, κίνηση ενός χεριού, οι σχέσεις μορφών και χαρτιού ανατρέπουν την προβλέψιμη ανάγνωση όπου η μορφή προβάλλεται εις βάρος του ουδέτερου φόντου. Εδώ η γυαλάδα του χαρτιού συνυπάρχει δίπλα στη θαμπάδα των μορφών σαν την εκκωφαντική σιωπή και το κενό ανάμεσα στα πράγματα που αποκτούν ίσο μερτικό με αυτά στη συγκρότηση του νοήματος.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Μαριγώ Κάσση

16 12 2010

Μ. ΚάσσηΣτα έργα της Μαριγώς Κάσση η μνήμη δεν ανακαλεί εικόνες, αλλά βιωμένες εμπειρίες. Οι ντουλάπες λειτουργούν μετωνυμικά σαν ανθρώπινα σώματα. Περιέχοντα και περιεχόμενα. Οι ντουλάπες αυτές, οι γυναίκες αυτές, ανοίγουν το ερμητικά κλεισμένο βιωματικό τους σύμπαν και το μοιράζονται μαζί μας.

Ένα λουλούδι για την απαντοχή, ένα άλλο για όσα ανθούν, έστω και εφήμερα, γύρω μας και μέσα μας. Ένας καθρέφτης για τη μνήμη κι ένας άλλος για την επίγνωση. Ένα φως για την προσμονή, μια σκιά για το φόβο. Ένα κρεβάτι για τον έρωτα, για τη χαρά, το ίδιο κρεβάτι για την εγκατάλειψη, για τον πόνο.

Τα έργα είναι γυναίκες, αλλά είναι και γυναικεία: έχουν προσήλωση και υπομονή, τρυφερότητα και ευαισθησία, δάκρυα και στοιχειωμένες μνήμες. Και μια εξαιρετική ικανότητα να παραλαμβάνουν αυτό το βιωματικό σύμπαν, να το αισθητικοποιούν και να το ανάγουν σε εικαστική μορφή.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Άντζυ Καρατζά

15 12 2010

Άντζυ ΚαρατζάΣτο μεταίχμιο ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο κινούνται και οι αναζητήσεις της Άντζυς Καρατζά. Μεταίχμιο μόνο όσον αφορά τους συνδυασμούς ανάμεσά τους, γιατί κατά τα άλλα δεν υπάρχει καμία μεταιχμιακή αμφιβολία ή ανησυχία μέσα σε αυτόν το χαρούμενο ονειρικό κόσμο. Εδώ τα χρώματα είναι πιο φωτεινά, κι ας μην είναι νατουραλιστικά, τα πλάσματα είναι πιο χαρούμενα κι ας συναντούν αναποδιές, τα γεγονότα έχουν παρενέργειες που είναι αναστρέψιμες. Η δύναμη αυτών των έργων έγκειται στην εγκυρότητα που προσδίδουν σε αυτό τον πολύχρωμο ονειρικό κόσμο. Και η εγκυρότητα αυτή φαίνεται να προέρχεται από μια βαθιά και ειλικρινή πεποίθηση ότι η χαρά του ανθρώπου θα κατακτηθεί μόνο αν ακυρωθούν, όπως στα όνειρα, οι ορθολογικές συμβατικότητες και οι οδυνηρές συνέπειες  των νομοτελειακών αναγκαιοτήτων που διέπουν τον ορατό κόσμο.

***

Read the rest of this entry »





– Δέκα εικαστικοί: Μαρία Γλύκα

14 12 2010

Τα έργα της Μαρίας Γλύκα συνιστούν ένα είδος ημερολογιακής καταγραφής. Μόνο που το βασικό υλικό δεν είναι η πρόσληψη εξωτερικών ερεθισμάτων, αλλά μια αντιληπτική διαπίστωση για καταστάσεις σε εξέλιξη. Ένας μετεωρισμός ανάμεσα σε γεγονότα που έχουν συμβεί ή που θα συμβούν, καταστάσεις στις οποίες το επιθυμητό και το ποθούμενο συναντούν το απευκταίο και όπου το μη ακόμα γενόμενο συναντά τη δύναμη του ήδη γεγονότος. Αυτές οι σχεδόν σουρεαλιστικές συναντήσεις επιτυγχάνονται με ένα λιτό και κομψό χειρισμό των ζωγραφικών μέσων, όπως είναι οι εφήμερες ιδιότητες των υλικών συμβάλλουν στη συγκρότηση αυτής της λεπτής, ημερολογιακής, εξωτερικευμένης  μετα-αφήγησης.

***

Read the rest of this entry »





– Ελένη Ζούνη: Υπέροχοι Άνθρωποι

18 05 2007

Υπεροχοι Ανθρωποι, Ελενη Ζουνη, 2004 

Ένα κείμενο για την έκθεση της Ελένης Ζούνη “Υπέροχοι Άνθρωποι” που έγινε στην Αίθουσα Τέχνης Μέδουσα από 18 Νοεμβρίου 2004 έως 8 Ιανουαρίου 2005

Οι παλαιότερες αναζητήσεις της ζωγράφου που είχαν βρει εικαστική έκφραση σε στοχαστικά έργα του παρελθόντος υπάρχουν και στη νέα της δουλειά. Στρογγυλά καθρεφτάκια αυτογνωσίας, σκορπισμένα στην έρημο, σαν τα σποράκια του κοντορεβιθούλη ή τα βράχια στο ποτάμι, νησίδες που σε βοηθούν να κάνεις τα σοφά ζυγιασμένα άλματα προς το αρχετυπικό σπιτάκι της αντίπερα όχθης.

Η ένταση της πραγματικότητας γύρω μας όμως, κάνει την παρουσία της αναπόδραστα αισθητή. Εικόνες βομβαρδισμένων πόλεων, αιχμαλώτων και προσφύγων εισβάλλουν στην καθημερινότητά μας με καταιγιστική συχνότητα και δορυφορική ευκολία. Παρουσιάζονται με διαστροφικά ελκυστικό τρόπο και δημιουργούν τόσο εκκωφαντικό θόρυβο που είναι αδύνατον να τις αγνοήσεις. Read the rest of this entry »